X
تبلیغات
شعر
شعر برای همه

خدا را ندانست و طاعت نکرد

                                            که بر بخت و روزی قناعت نکرد

قناعت توانگر کند مرد را

                                             خبر کن حریص جهانگرد را

سکونی بدست آور ای بی ثبات

                                         که بر سنگ گردان نروید نبات

مپرور تن ار مرد رای و هشی

                                       که او را چو می‌پروری می‌کشی

خردمند مردم هنر پرورند

                                        که تن پروران از هنر لاغرند

کی سیرت آدمی گوش کرد

                                        که اول سگ نفس خاموش کرد

خور و خواب تنها طریق ددست

                                                بر این بودن آیین نابخردست

خنک نیکبختی که در گوشه‌ای

                                             به دست آرد از معرفت توشه‌ای

ادامه شعر در ادامه مطلب


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم اسفند 1391ساعت 17:9  توسط مهدی  | 

                                      خدا
                                      مولانا

این همه گفتیم لیک اندر بسیچ

                                                           بی‌عنایات خدا هیچیم هیچ

بی عنایات حق و خاصان حق

                                                        گر ملک باشد سیاهستش ورق

 ای خدا ای فضل تو حاجت روا

                                                        با تو یاد هیچ کس نبود روا

این قدر ارشاد تو بخشیده‌ای

                                                         تا بدین بس عیب ما پوشیده‌ای

قطرهٔ دانش که بخشیدی ز پیش

                                                       متصل گردان به دریاهای خویش

قطرهٔ علمست اندر جان من

                                                         وارهانش از هوا وز خاک تن

پیش از آن کین خاکها خسفش کنند

                                                         پیش از آن کین بادها نشفش کنند

گر چه چون نشفش کند تو قادری

                                                        کش ازیشان وا ستانی وا خری

قطره‌ای کو در هوا شد یا که ریخت

                                                          از خزینهٔ قدرت تو کی گریخت

گر در آید در عدم یا صد عدم

                                                          چون بخوانیش او کند از سر قدم

صد هزاران ضد ضد را می‌کشد

                                                           بازشان حکم تو بیرون می‌کشد

از عدمها سوی هستی هر زمان

                                                            هست یا رب کاروان در کاروان

خاصه هر شب جمله افکار و عقول

                                                              نیست گردد غرق در بحر نغول

باز وقت صبح آن اللهیان

                                                               بر زنند از بحر سر چون ماهیان

در خزان آن صد هزاران شاخ و برگ

                                                             از هزیمت رفته در دریای مرگ

زاغ پوشیده سیه چون نوحه‌گر

                                                             در گلستان نوحه کرده بر خضر

باز فرمان آید از سالار ده

                                                            مر عدم را کانچ خوردی باز ده

ادامه شعر در ادامه مطلب



ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم اسفند 1391ساعت 21:29  توسط مهدی  | 

نامدگان و رفتگان

هوشنگ ابتهاج

نامدگان و رفتگان ، از دو کرانه ی زمان

 سوی تو می دوند ، هان ای تو همیشه در میان


 در چمن تو می چرد آهوی دشت آسمان
 گرد سر تو می پرد باز سپید کهکشان


هر چه به گرد خویشتن می نگرم درین چمن
اینه ی ضمیر من جز تو نمی دهد نشان


 ای گل بوستان سرا از پس پرده ها در آ
 بوی تو می کشد مرا وقت سحر به بوستان

 
 ای که نهان نشسته ای باغ درون هسته ای
 هسته فروشکسته ای کاین همه باغ شد روان


مست نیاز من شدی ، پرده ی ناز پس زدی
از دل خود بر آمدی ، آمدن تو شد جهان


آه که می زند برون ، از سر و سینه موج خون
 من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان


پیش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم ؟
 کز نفس تو دم به دم می شنویم بوی جان


 پیش تو ، جامه در برم نعره زند که بر درم
 آمد مت که بنگرم گریه نمی دهد امان


+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم اسفند 1391ساعت 21:21  توسط مهدی  |